Javaanse dans tijdens Nederland leest Oeroeg

12 november, reeds vroeg in de middag vertrekken we naar Strijen, een klein plaatsje in Zuid-Holland in de Hoeksche Waard(eiland), waar ik opgroeide. We rijden van file in file en arriveren toch op de afgesproken tijd omdat we een uur eerder vertrokken dan eerder afgesproken. De bieb van Strijen organiseert vanavond een avond in het teken van Nederland leest Oeroeg, indonesische dans en indonesische eten mag dan niet ontbreken. We worden welkom geheten door de Coordinator Hetty. Wat schetst onze verbazing, we worden andermaal in de ruimte bij de toiletten gezet om op te maken en om te kleden. ik moet me inhouden om niet te exploderen, nog zo gevraagd vantevoren, aparte kleedruimte NIET in de toiletruimte. Dan zegt de assistent, oh maar we hebben nog een hele mooie grote plek hierachter,..... schuifdeur gaat open, oh nee, hier is het donker, daar kunnen jullie je niet omkleden he? De kok zegt dan, boven is ook nog een mooie grote ruimte... ik de trap op (hoe komen we straks die ijzeren trap weer af met die strakke kain, vraag ik me bezorgd af?). de zolder is een rommeltje, overal hout en spullen en op de grond allerlei zand en ander ondefinieerbaar gruis. Dan de bijkeuken. Het tafeltje wordt leeg gehaald, de kleedspiegel in de hoek gezet en wij kunnen aan de gang. nou ja, eerst komt de vrouw des huizes met vriendin langs, dan de kok moet al z'n pannen 1 voor 1 langs ons heen ophalen en als we half aangekleed zijn komt de heer des huizes ook doodleuk zonder kloppen de ruimte door gelopen.
We hebben het podium bekeken en hoewel heel schattig bedacht is het veel te klein om in ieder geval de mondrorini te dansen, bij het gevecht zouden we er echt vanaf storten. Die gaan we dus op de vloer doen, maar dan moeten er tafels verschoven worden en het tropische zand weggeveegd worden. wat erg lekker is is dat er vloerverwarming is in de gehele schuur. De javaanse dans golek verloopt enigzins moeizaam omdat onze kains blijven plakken aan de vloerbedekking van het podium waardoor we er bijna overstruikelen. We improviseren ook wat met naar achteren lopen omdat we anders van het podium vallen. Het publiek zit doodstil te kijken en applaudiseert enthousiast na afloop. De mondrorini is de 2e javaanse dans die we doen, op de vloerverwarming vloer, met zand tussen de tenen. We lijken een beetje uit balans en zijn soms helemaal niet synchroon met elkaar aan het dansen. Het schieten van de pijl gaat echter fantastisch omdat er nieuw elastiek in de bogen zit waardoor er echt goed spanning op staat en je dus echt kunt schieten. Dat voelt goed. Ook nu is iedereen weer heel enthousiast. Teruglopend naar de kleedruimte denk ik wel wat gezichten van vroeger te herkennen, ouders van oud klasgenoten. Oh ja we kregen een prachtig boeketje bloemen. Dat was leuk, dat gebeurt nog zelden dat we een bloemetje krijgen. Eigenlijk voelt dat veel fijner dan een vergoeding. (hoewel je de vergoeding wel nodig hebt om de danskleding aan te schaffen en te onderhouden, evenals de make-up). Terug naar rijden duurt zoals normaal zonder files een ruim uur.

Javaans danstheater

25 oktober, ik fiets naar het gamelanhuis aan de Veemkade in Amsterdam. Vandaag hebben we een gecombineerd optreden met de javaanse surinamers, zij spelen het
verhaal van de geboorte van Aswatama en wij verzorgen 2 dansen, de golek srirejeki en mangoloretno. Vandaag gaat kleine Monique voor het eerst in mijn leven daglenzen in zetten zodat ik weer gewoon mezelf op kan maken en niet alles wazig zie tijdens de dansvoorstelling. ik vind het wel spannend. Ik ben de eerste van de dansgroep die arriveert en zet mn spullen alvast een beetje klaar. In het gamelanhuis is het altijd behelpen met opmaken, ik vind een minitafeltje en een kleedje om op te zitten. Het inzetten van de lenzen gaat best wel snel, de eerste wil natuurlijk niet meteen, en als ie eenmaal zit breekt het zweet me uit en mn hersens raken helemaal in de war omdat ik met 1 oog scherp zie en de ander niet. De tweede gaat gelukkig sneller. Ik heb er ook geen last van, geen irritatie, ik voel ze niet eens zitten. omdat KM de laatste training niet kon oefenen we vantevoren nog even beide javaanse dansen golek en mangoloretno.
Wij starten met de welkomstdans, de golek srirejeki, we zijn met 6 danseressen vandaag. Het animo is niet zo groot, lage opkomst van bezoekers, maar degenen die er zijn, waaronder mijn schoonouders vinden het heel erg leuk. Voor de zomervakantie hebben we eerder met deze groep het programma de geboorte van Aswatama gedaan, toen bij hun op locatie in Den Haag.
Na de pauze doen we nog een tweede dans, de mangoloretno, een echte srimpi. Dat is lang geleden dat we deze srimpi gedaan hebben, ik denk 6 jaar geleden ofzo toen ik nog bij de javaanse dansgroep van Hans zat.
Het leuke van samenwerking is is dat je nog eens leuke andere indonesische of javaanse dansers of danseressen ontmoet. Zoals Deby uit Rotterdam, een leuke vrouw die heel veel verschillende indonesische dansstijlen kent en met wie we mogelijk in de toekomst vaker kunnen samenwerken. Na de voorstelling eten we nog even gezellig met z'n allen een hapje indonesisch, gemaakt door Ivy.

Indiase, Javaanse en Moderne dans in Bijlmer theater

Het is zondag 18 oktober. "Vroeg" op en met de metro naar de Bijlmer. Vanaf station Bijlmer is het nog een aardig eindje lopen naar het nieuwe Bijlmerpark theater. Aan een jongen op een bankje op het plein vraag ik de weg. Er bleken al meer mensen aan hem de weg gevraagd te hebben. Ik moet langs een soort "opvanghuis" voor drugsverslaafden. Gelukkig is het overdag en zie ik San en Mike in de Panda op zoek naar een parkeerplaatsje. We zijn ontzettend vroeg. Ik moet 4 uur wachten voordat ik op hoef. Eerst maar een kopje thee en koffie met z'n allen drinken. Het is allemaal een beetje rommelig georganiseerd. Ik heb een leuk gesprekje met een moderne danser van 21jr. Dansen is zijn leven. Met de Indiase danseressen en dansers hebben we helemaal geen contact. We hebben ze ook helemaal niet zien optreden. Zij oefenen vantevoren nog, daar heb ik iets van gezien. Wij niet. Alles loopt een beetje uit en we moeten nog later op. tijdens het aankleden blijkt ik de verkeerde mekak/bovenstuk meegenomen te hebben, mijn allereerste mekak van 15 jaar geleden. Helaas was ik toch wat steviger geworden en gelukkig had ik m destijds smaller gemaakt en konden we nu de naden er uit halen zodat ie toch paste. OEPS! Eerst gaan de 5 meiden een Golek dansen en passen Mike en ik op Jair, de kleine van kleine Monique. Eerst gilt ie de boel bij elkaar als mama weg loopt om te dansen, maar ome Mike is een goeie oppas en Jair komt tot rust. Als de javaanse dans de Golek is afgelopen en Jair nog nauwelijks over is gedragen aan zijn moeder klinkt de muziek van de Enggar2 , het javaanse dan duet al. Ik heb mijn vest nog aan, gelukkig moet Mike eerst op en kom ik een minuut later. Mike rent achter de coulissen snel (van de verkeerde kant) het podium op. Ik ben in een roes en voor ik het weet en voel is de dans alweer voorbij. In het begin keek ik wat serieus dus Mike had een goeie manier om mij te laten glimlachen. Ook danste ik op een gegeven moment niet meer in de spotlight en kreeg een flinke zet in de goede richting. Moeilijkst is om dan neutraal en glimlachtend te blijven kijken. Als echt professionele amateur javaanse danseres lukte dat mij aardig (volgens mij ; ) ) Al met al een tevreden gevoel over de uitvoering van het duet, hoewel ik het gevoel had gedanst te worden en er dus niet heel veel van mee heb gekregen. Bijzonder.

Indonesisch Feestje in BruinCafe Roozendaal

Zondag 18 mei, ik pik Intan op achter CS en dan rijden we in bijna anderhalf uur naar Roozendaal waar we 1 dans, Golek Srirejeki gaan uitvoeren. De rit is rustig en we kunnen gezellig kletsen samen. Heel relaxed komen we aan bij het Cafe de drie weesgegroetjes. Bijna voor de deur kunnen we parkeren. Aan de becak, de indonesische fietstaxi, voor de deur herkennen we het cafe. Het is echt een bruin cafe, ik maak me een beetje zorgen over de ruimte voor het dansen nu ik het in het echt zie. Iedereen is heel aardig en we worden hartelijk ontvangen. In de huiskamer die achter het cafe ligt, van de cafebaas mogen we ons omkleden. Er staan enorme bakken met heerlijk indonesisch eten. ik snack alvast een plakje spekkoek.

In zo'n kleine ruimte hebben we nog nooit gedanst, 2m2, das echt niet overdreven, zo klein. maar gelukkig doen we golek en dan heb je niet zo veel ruimte nodig als bij andere javaanse dansen. het gaat heel goed, improvisatie aan het eind want jengkeng/zitten met groet kan alleen op een podium. het publiek is heel enthousiast.

daarna lekker gado2 eten nadat we afgeschminckt zijn. het was weer leuk, ookal was het ver weg voor 1 javaanse dans.

Javaanse op Pasar in Schiedam

Vandaag hebben we een persoonlijke chauffeur, Judith, een nieuw lid van de javaanse dansgroep. Intan heeft deze keer haar broertje van de TomTom meegenomen zodat we relatief snel op de plaats van bestemming komen. Vorig jaar hebben we ook op deze pasar gedanst, toen waren we met z'n zessen, maar door een zwangerschap en een zieke is het clubje een beetje uitgedund. Voordat wij opgaan is er een andere javaanse dansgroep, die onze kleding komen bewonderen als wij klaarstaan in de gang. Intan en ik dansen de mondrorini eerst, daarna dansen Mike en Ivy de KarnoTenanding. Beide zijn het gevechtsdansen.